Chlorki w surowicy

Badanie poziomu chlorków we krwi należy do badań elektrolitów i przeważnie jest wykonywane w ramach tzw. jonogramu, równolegle z oznaczeniami m.in. sodu i potasu. Jest pomocne w diagnostyce i monitorowaniu zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej organizmu.

Chlorek jest głównym anionem kompensującym dodatni ładunek sodu w płynie pozakomórkowym. Wpływając na ciśnienie osmotyczne, utrzymuje integralność komórki. Oznaczanie chlorków we krwi pełni istotną rolę w monitorowaniu równowagi wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej.

Wskazania do wykonania badania chlorków to m.in.:

• długotrwałe wymioty i/lub biegunka,
• wzmożone pragnienie (polidypsja),
• zaburzenia oddychania.

Okresowe oznaczanie chlorków we krwi jest zalecane osobom, u których zdiagnozowano:

• przewlekłe choroby nerek, wątroby,
• nadciśnienie,
• cukrzycę,
• zaburzenia odżywiania.

Chlorki w surowicy powyżej normy mogą być skutkiem odwodnienia lub spożywania nadmiernych ilości soli. Czynnikiem ryzyka wystąpienia tego stanu są też różne choroby układu moczowego, a także cukrzyca i zespół Cushinga.

Zbyt niski poziom chlorków we krwi (hipochloremia) najczęściej ma związek z ich nadmierną utratą, do której mogą prowadzić długotrwałe wymioty i biegunki. Do hipochloremii może też dochodzić m.in. w przewlekłych chorobach płuc i zespole Addisona.